Niedoczynność przytarczyc łączy się z niedoborem lub całkowitym brakiem parathormonu. Przeważnie pojawia się po operacjach tarczycy, zwłaszcza z powodów jej nowotworu. Kolejnym czynnikiem może być napromieniowanie tarczycy, wrodzony brak przytarczyc lub ich zniszczenie.
Gdy dojdzie do braku parathormonu, zmniejsza się dopływ wapnia z przewodu pokarmowego i kośćca oraz dochodzi do obniżenia stężenia tego jonu we krwi.
Objawy:
- mrowienia i drętwienia kończyn i wokół ust
- skłonności do kurczów mięśni
- końsko – szpotawe ustawienie stóp
- napady tężyczki
W przypadku napadu tężyczki, w którego trakcie nie dojdzie do kurczu oskrzeli lub zaburzeń czynności serca pomimo dużego bólu i dramatycznego obrazu nie zagrozi to życiu chorej osoby.
Niedoczynność przytarczyc może powodować zaćmę, czyli zmętnienia soczewek oka. Może być ona obustronna i bardzo szybko postępująca i w konsekwencji prowadzić do pełnej utraty ostrości wzroku.
W leczeniu przewlekłej niedoczynności przytarczyc najważniejsze jest stosowanie witaminy D3 oraz jej aktywnych metabolitów odpowiednio dobranych dla indywidualnych potrzeb. Bardzo ważne jest też ograniczenie spożywanego nabiału w celu zmniejszenia podaży fosforanów w diecie. W przypadku napadu tężyczki podaje się preparaty wapnia.
Oddzielną chorobą jest rzekoma niedoczynność przytarczyc. To wrodzone schorzenie powstałe w wyniku oporności nerek i czasem tkanki kostnej na działania parathormonu. Skutki są takie same jak w przypadku braku tego hormonu.
Objawy:
- tężyczka
- zaćma
- niski wzrost
- krępa budowa ciała
- otyłość
- okrągła twarz
- zanik kostny
Leczenie prowadzone jest podobnie jak w przypadku przewlekłej niedoczynności przytarczyc.
Powrót do listy